DTG Digital M2 – DTG – jaką wybrać

DTG Digital M2 to jedna z najbardziej rozpoznawalnych przemysłowych drukarek do nadruku bezpośredniego na tkaninach, która przez lata zyskała reputację stabilnej, przewidywalnej i wydajnej maszyny do personalizacji odzieży. System DTG (Direct To Garment) umożliwia nanoszenie pełnokolorowych grafik bezpośrednio na koszulki, bluzy, torby czy inne tekstylia, bez konieczności przygotowywania matryc, sit czy form drukarskich. Szczególnie model M2 zasłynął z możliwości równoczesnego zadruku kilku produktów na jednym stole roboczym oraz z relatywnie prostej obsługi, która pozwala szybko wdrożyć się zarówno małym pracowniom, jak i większym drukarniom tekstylnym. Poniższy tekst omawia budowę, zastosowania, środowisko pracy, a także zalety, wady i praktyczne aspekty eksploatacji tej serii urządzeń.

Konstrukcja i zasada działania DTG Digital M2

Technologia DTG wykorzystana w DTG Digital M2 opiera się na tej samej zasadzie, co druk atramentowy, ale dostosowanej do tekstyliów. Zamiast klasycznego papieru, na stole roboczym układa się koszulki, bluzy lub inne produkty tekstylne, a specjalnie opracowane głowice atramentowe nanoszą kolorowy wzór bezpośrednio na włókna tkaniny. Tusze pigmentowe na bazie wody, wzbogacone o dodatki zapewniające lepsze wiązanie z bawełną, tworzą trwały nadruk po utrwaleniu termicznym.

Model M2 jest zbudowany z solidnej stalowej ramy, która ma zagwarantować stabilność podczas pracy i wysoką powtarzalność pozycjonowania stołów. Głowica drukująca porusza się poprzecznie po torze nad stołem, natomiast stół roboczy przesuwa się w osi podłużnej. Zastosowane rozwiązanie pozwala zachować precyzję, ogranicza wibracje i zmniejsza ryzyko rozkalibrowania się mechaniki podczas intensywnej eksploatacji.

Charakterystycznym elementem M2 jest zestaw stołów (platens), zwykle w konfiguracji umożliwiającej druk na dwóch lub trzech koszulkach jednocześnie, w zależności od zamówionej wersji i akcesoriów. Pozwala to wykonywać nadruk seriami – kiedy jedna koszulka jest zadrukowywana, operator może przygotowywać kolejną, skracając przestoje. System pozycjonowania stołów jest zazwyczaj wspomagany oznaczeniami lub kołkami, co ułatwia powtarzalne układanie odzieży, a tym samym zachowanie spójnego położenia grafiki.

Ważną częścią systemu jest również układ atramentowy. DTG Digital M2 zazwyczaj pracuje na tuszach CMYK oraz białym, który jest niezbędny do drukowania na ciemnych tkaninach. Biały atrament jest bardziej wymagający – ma tendencję do opadania pigmentu i zatykania kanałów, dlatego system zwykle wyposażony jest w mieszadło w zbiorniku białego tuszu oraz procedury automatycznego przepłukiwania. Regularne utrzymywanie właściwego poziomu cyrkulacji bieli jest krytyczne dla stabilności jakości nadruku.

Zastosowania, branże i typowe środowisko pracy DTG Digital M2

DTG Digital M2 najczęściej spotykany jest w małych i średnich drukarniach tekstylnych, wyspecjalizowanych w krótkich i średnich nakładach odzieży personalizowanej. Ogromną zaletą technologii DTG jest brak konieczności przygotowywania form drukarskich, co radykalnie obniża koszt startu pojedynczego zlecenia. Dlatego M2 świetnie sprawdza się w realizacji zamówień typu: kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt koszulek z różnymi wzorami, numerami, imionami lub inną personalizacją.

Popularnym środowiskiem pracy są pracownie e-commerce, które sprzedają odzież z nadrukiem w modelu print-on-demand. Sklep internetowy przyjmuje zamówienie, a drukarnia posiadająca M2 realizuje je dopiero po opłaceniu przez klienta. Dzięki temu nie ma potrzeby tworzenia stanów magazynowych gotowych koszulek z nadrukami. Można drukować pojedyncze sztuki, reagować na bieżące trendy, memy czy wydarzenia i elastycznie modyfikować ofertę sklepu.

Druga istotna grupa użytkowników to klasyczne drukarnie i agencje reklamowe, które wcześniej korzystały głównie z sitodruku, folii flex/flock oraz sublimacji. Włączenie M2 do parku maszynowego otwiera im możliwość przyjmowania zleceń o bardzo dużej zmienności wzorów, gdzie przygotowanie sita dla każdej wersji byłoby ekonomicznie nieuzasadnione. W takich firmach DTG Digital M2 bywa wykorzystywany jako maszyna uzupełniająca, równolegle z innymi technikami – do krótkich serii lub prototypowania kolekcji.

W niektórych krajach M2 znajduje się także w większych szwalniach czy zakładach produkcyjnych jako maszyna prototypowa. Projektanci odzieży mogą bardzo szybko przygotować próbny nadruk i sprawdzić, jak grafika prezentuje się na realnym materiale, zanim zlecą wykonanie dużej serii np. w sitodruku. To znacząco skraca czas wprowadzenia nowego produktu na rynek.

Trzecim typowym środowiskiem są punkty usługowe – studia personalizacji w galeriach handlowych lub lokalne pracownie nadruku, które wykonują koszulki okolicznościowe, gadżety na wieczory panieńskie, imprezy firmowe czy odzież dla małych klubów sportowych. Tam liczy się szybkość reakcji i możliwość wykonania zamówienia “na wczoraj”, często w obecności klienta. M2, dobrze skonfigurowany i połączony z wydajną prasą termiczną, jest w stanie obsłużyć takie potrzeby w rozsądnym czasie.

Warto zauważyć, że urządzenie najlepiej sprawdza się w warunkach zorganizowanego stanowiska produkcyjnego. Oznacza to nie tylko fizyczne miejsce na maszynę, ale również wydzieloną przestrzeń na: przygotowanie odzieży, aplikację pre-treatmentu (podkładu chemicznego do druku białym atramentem), suszenie wstępne, strefę końcowego utrwalania wydruku oraz pakowania. Profesjonalne środowisko pracy dla M2 obejmuje zwykle przynajmniej:

  • samą drukarkę DTG Digital M2,
  • automat lub ręczny system do nanoszenia pre-treatmentu,
  • przemysłową prasę termiczną lub tunel suszący,
  • stanowisko komputerowe z oprogramowaniem RIP,
  • wydzielone miejsce do składowania czystej odzieży i gotowych nadruków.

Starannie zorganizowany przepływ pracy decyduje o tym, czy M2 będzie wąskim gardłem, czy wydajnym elementem linii produkcyjnej. Nawet bardzo szybka drukarka nie zrekompensuje bałaganu w przygotowaniu i wykończeniu odzieży.

Proces produkcyjny na DTG Digital M2 – od projektu do gotowej koszulki

Drukowanie na DTG Digital M2 zaczyna się od przygotowania odpowiedniego pliku graficznego. Najczęściej używa się plików PNG z przezroczystością lub plików TIFF/PSD o wysokiej rozdzielczości. Jakość końcowa nadruku w dużej mierze zależy od rozdzielczości obrazu oraz sposobu przygotowania warstw – szczególnie wtedy, gdy trzeba oddać subtelne przejścia tonalne lub elementy typu half-tone.

Plik trafia następnie do oprogramowania RIP, które odpowiada za przeliczenie obrazu na język zrozumiały przez drukarkę. W RIP-ie definiuje się parametry takie jak:

  • rodzaj tkaniny i kolor podłoża,
  • gęstość i podkład białego atramentu,
  • rozdzielczość druku,
  • układ nadruków na stole (np. dwie koszulki jednocześnie).

W przypadku nadruków na ciemnych tkaninach kluczowym etapem jest aplikacja pre-treatmentu. Jest to specjalny preparat chemiczny, który tworzy na powierzchni włókien odpowiednią bazę dla białego tuszu. Bez niego biały atrament mógłby wniknąć zbyt głęboko w materiał, tracąc krycie i intensywność. W praktyce stosuje się albo automatyczne spryskiwarki, albo ręczne pistolety natryskowe. Pre-treatment musi być nałożony równomiernie; nadmierna ilość prowadzi do sztywności materiału i plam, a zbyt mała do słabego krycia.

Po naniesieniu pre-treatmentu koszulkę podsusza się – zwykle na prasie termicznej lub w tunelu grzewczym – aż do uzyskania odpowiedniego stopnia wilgotności i utrwalenia warstwy. Następnie odzież jest starannie układana na stole M2. Zastosowanie taśmy klejącej lub dodatkowych ram pomaga utrzymać koszulkę w jednym miejscu, co poprawia ostrość detali i eliminuje rozmazania wynikające z przypadkowego przesunięcia materiału.

Kiedy odzież jest ułożona, a wzór zaprogramowany w RIP, operator uruchamia druk. Najpierw wykonywana jest warstwa biała (poddruk), szczególnie istotna przy ciemnych koszulkach. Dopiero na nią nakładana jest warstwa kolorowa. W przypadku nadruków na białych T-shirtach możliwe jest drukowanie samych kolorów, co skraca czas i obniża koszt zużycia tuszu.

Po wydrukowaniu koszulka nie jest jeszcze gotowa – tusz musi zostać utrwalony termicznie, aby osiągnąć pełną wytrzymałość mechaniczną i odporność na pranie. Najczęściej wykorzystuje się do tego prasę termiczną z odpowiednią temperaturą i czasem docisku, ewentualnie tunel suszący, co szczególnie przydaje się przy większych nakładach. Prawidłowe utrwalenie ma ogromny wpływ na ostateczny efekt: źle dobrany czas lub temperatura mogą powodować pękanie nadruku lub jego wycieranie się.

Po ostygnięciu gotowa koszulka poddawana jest kontroli jakości. Sprawdza się nasycenie kolorów, ostrość detali, brak smug i plam po pre-treatmentcie, a także położenie grafiki względem dekoltu czy szwów. Dobrze zorganizowana drukarnia tworzy swoje wewnętrzne standardy akceptowalnych odchyleń, aby zachować spójność pomiędzy partiami produkcyjnymi.

Najważniejsze zalety DTG Digital M2

Jednym z największych atutów DTG Digital M2 jest możliwość ekonomicznego druku w niskich nakładach. Tradycyjne techniki, takie jak sitodruk, wymagają przygotowania matryc dla każdej barwy, co generuje koszty niezależne od wielkości zamówienia. W przypadku M2 można opłacalnie wydrukować nawet jedną koszulkę, jeśli tylko odpowiednio skalkuluje się robociznę i czas przygotowania. To otwiera drogę do działalności w modelu personalizacji jednostkowej.

Druga kluczowa zaleta to pełnokolorowy nadruk z bogatymi przejściami tonalnymi. DTG radzi sobie świetnie z fotografiami, portretami czy skomplikowanymi grafikami z wieloma cieniowaniami i drobnymi detalami. DP Digital M2, przy odpowiedniej konfiguracji RIP-u, jest w stanie oddać przejścia tonalne płynniej niż wiele tańszych urządzeń czy prostych metod transferowych. Daje to projektantom swobodę tworzenia bardzo rozbudowanych wzorów, bez ograniczeń w liczbie kolorów.

Istotną zaletą jest także względnie prosty proces wdrożenia. Operator, który ma podstawową wiedzę o obsłudze komputera i orientuje się w pojęciach typu profil kolorystyczny czy rozdzielczość, jest w stanie w stosunkowo krótkim czasie opanować obsługę M2. Oczywiście wymaga to szkoleń i praktyki, ale próg wejścia jest niższy niż w przypadku np. sitodruku, gdzie dochodzi konieczność pracy z chemią, naświetlaniem matryc i ręczną obsługą stołów drukarskich.

Kolejną zaletą jest praktycznie nieograniczona różnorodność wzorów w obrębie jednej serii produkcyjnej. W jednej sesji można wydrukować 50 koszulek, z których każda będzie miała zupełnie inny motyw. Zmiana wzoru polega wyłącznie na przełączeniu pliku w RIP-ie, co trwa kilka sekund. W środowiskach e-commerce, gdzie liczy się szybkość reagowania na trend, jest to ogromny atut.

DTG Digital M2 wyróżnia się również możliwością drukowania na różnych rodzajach odzieży, pod warunkiem, że mają odpowiedni skład (najlepiej wysoka zawartość bawełny) i gramaturę. Poza klasycznymi T-shirtami i bluzami drukuje się często na:

  • torbach bawełnianych,
  • odzieży dziecięcej,
  • podkoszulkach sportowych z domieszką bawełny,
  • poszewkach na poduszki,
  • fartuchach i ubraniach roboczych.

Dla wielu firm cenną zaletą jest także stosunkowo kompaktowy rozmiar i możliwość ustawienia maszyny w standardowym pomieszczeniu biurowym czy niewielkiej pracowni. DTG Digital M2 nie wymaga specjalistycznej wentylacji przemysłowej na poziomie typowym dla wielkich drukarni sitodrukowych, chociaż zaleca się sprawną wentylację i filtrację powietrza, szczególnie w strefie pre-treatmentu i suszenia.

Nie bez znaczenia pozostaje aspekt środowiskowy. Tusze wodne, jakich używa M2, są na ogół mniej uciążliwe dla środowiska niż tradycyjne farby plastizolowe stosowane w sitodruku. Oczywiście nadal trzeba przestrzegać zasad BHP, używać środków ochrony osobistej i dbać o odpowiednią utylizację odpadów, ale bilans ekologiczny jest często korzystniejszy, szczególnie przy małych i średnich nakładach.

Ograniczenia i typowe wady DTG Digital M2

Mimo licznych zalet DTG Digital M2 nie jest rozwiązaniem idealnym dla każdej sytuacji. Jednym z podstawowych ograniczeń jest wydajność w porównaniu z w pełni zautomatyzowanymi liniami sitodrukowymi. Przy bardzo dużych nakładach, rzędu tysięcy sztuk jednego wzoru, koszt jednostkowy druku na M2 będzie zazwyczaj wyższy, a czas realizacji dłuższy. Dlatego wiele dużych zakładów traktuje tego typu drukarki jako uzupełnienie, a nie zamiennik sitodruku.

Drugą istotną wadą jest wrażliwość systemu atramentowego, szczególnie w odniesieniu do białego atramentu. Jeżeli drukarka nie jest użytkowana regularnie, w kanałach mogą powstawać zatory, co prowadzi do przerw w pracy, konieczności płukania głowic, a w skrajnych przypadkach – ich wymiany. DTG Digital M2 wymaga systematycznej konserwacji: codziennego czyszczenia stacji serwisowej, testów dysz, a przy dłuższych przestojach – procedur zabezpieczających.

Ograniczeniem jest również rodzaj materiału, na którym drukuje się najlepiej. M2 osiąga najlepsze rezultaty na bawełnie i mieszankach z wysoką zawartością tego włókna. Przy dużej domieszce poliestru lub innych włókien syntetycznych kolory mogą być mniej intensywne, a trwałość nadruku niższa. W przypadku typowych koszulek sportowych z poliestru często korzystniejsze są technologie sublimacji lub hybrydowe rozwiązania transferowe.

Wadą z punktu widzenia niektórych użytkowników jest także konieczność stosowania pre-treatmentu przy nadrukach na ciemnych tkaninach. Jest to dodatkowy etap produkcji, wymagający miejsca, sprzętu i czasu. Ponadto niewłaściwie nałożony lub utwardzony preparat może powodować przebarwienia, sztywność materiału lub charakterystyczne prostokątne “ramki” wokół nadruku. Wysoka jakość wymaga dyscypliny procesowej i stałej kontroli parametrów.

Trzeba wspomnieć też o kosztach eksploatacyjnych. Atramenty dedykowane do DTG są droższe niż typowe tusze do tradycyjnych drukarek atramentowych, a do tego dochodzą koszty pre-treatmentu, materiałów czyszczących i części eksploatacyjnych. Właściwe kalkulowanie marż jest kluczowe, aby działalność oparta o M2 była rentowna. Zbyt niska wycena usług, oparta jedynie na koszcie koszulki i “orientacyjnym” zużyciu tuszu, szybko prowadzi do problemów finansowych.

Dla części operatorów wadą jest też względna złożoność konfiguracji oprogramowania RIP, zwłaszcza przy próbie osiągania powtarzalnych kolorów między różnymi partiami produkcyjnymi. Kalibracja, profilowanie kolorystyczne i właściwe zarządzanie barwą to zagadnienia, które wymagają przynajmniej podstawowej wiedzy technicznej. Bez niej uzyskanie powtarzalnych efektów może być trudne, szczególnie przy drukowaniu dla marek odzieżowych oczekujących spójności kolorów.

Konserwacja, eksploatacja i dobre praktyki pracy z M2

Aby DTG Digital M2 pracował stabilnie przez lata, niezbędne jest wdrożenie harmonogramu konserwacji. Obejmuje on zarówno czynności codzienne, jak i okresowe. Codzienna obsługa to przede wszystkim test dysz i ewentualne krótkie czyszczenie w przypadku niedrożności, oczyszczenie stacji serwisowej z nadmiaru atramentu, a także kontrola poziomu tuszu i kondycji butelek czy kartridży.

Co pewien czas konieczne jest głębsze czyszczenie elementów mających kontakt z atramentem. Należy używać wyłącznie zalecanych płynów i akcesoriów, aby nie uszkodzić wrażliwych komponentów. Regularna wymiana części eksploatacyjnych, takich jak wiper (czyścik głowicy) czy gąbki w stacji serwisowej, zmniejsza ryzyko powstawania problemów, które mogłyby zatrzymać produkcję na dłużej.

Kluczowe znaczenie ma środowisko pracy. Zbyt niska temperatura i jednocześnie wysoka wilgotność sprzyjają kondensacji wilgoci wewnątrz urządzenia, natomiast przesuszone powietrze może przyspieszać zasychanie atramentu w dyszach. Wielu producentów rekomenduje zakres temperatur oraz wilgotności względnej, które zapewniają optymalne warunki. Dobrą praktyką jest też ochrona urządzenia przed kurzem, który może osiadać na mechanice i w dłuższej perspektywie prowadzić do problemów mechanicznych.

Tusze powinny być przechowywane w warunkach zgodnych z zaleceniami producenta – z dala od bezpośredniego światła słonecznego i źródeł ciepła. Biały atrament wymaga regularnego mieszania, a w niektórych systemach butelki mają wbudowane mieszadła lub systemy recyrkulacji. Zaniedbanie tego aspektu szybko przekłada się na pogorszenie jakości druku bielą oraz wzrost ryzyka zapchania kanałów.

Dobrą praktyką jest dokumentowanie ustawień, które dały satysfakcjonujący efekt na danym typie odzieży. W wielu drukarniach tworzy się wewnętrzne “receptury” dla różnych modeli koszulek, kolorów tkanin czy typów grafik. Notuje się m.in.:

  • ustawienia gęstości białego poddruku,
  • liczbę przejść głowicy,
  • temperaturę i czas utrwalania,
  • rodzaj i ilość pre-treatmentu.

Takie podejście pozwala szybko uzyskać powtarzalne wyniki przy kolejnych zamówieniach, bez żmudnego metodą prób i błędów. Szczególnie w pracy z wymagającymi klientami, np. markami modowymi, standaryzacja procesu ma kluczowe znaczenie.

W kontekście eksploatacji warto również wspomnieć o szkoleniach. Nawet jeśli M2 uchodzi za maszynę stosunkowo prostą w obsłudze, wiedza przekazana przez doświadczonego trenera – często od sprzedawcy lub producenta – potrafi oszczędzić wielu godzin przestojów i zużycia tuszu na testy. Szkolenia obejmujące zarówno część techniczną, jak i zagadnienia związane z przygotowaniem grafiki, zarządzaniem kolorem oraz kalkulacją kosztów, podnoszą efektywność całej inwestycji w park maszynowy.

Aspekty biznesowe pracy na DTG Digital M2

Inwestycja w DTG Digital M2 rzadko jest motywowana wyłącznie fascynacją technologią. Za decyzją zazwyczaj stoi analiza biznesowa, która uwzględnia potencjał rynku, oczekiwane wolumeny produkcji oraz możliwości dystrybucji gotowych produktów. M2 najlepiej sprawdza się w modelach, gdzie występuje duża zmienność wzorów i relatywnie niewielkie nakłady poszczególnych motywów, za to całościowy wolumen zamówień jest stabilny i rozłożony w czasie.

Należy uwzględnić nie tylko koszt zakupu samej drukarki, ale również dodatkowego wyposażenia: prasy termicznej lub tunelu, systemu do pre-treatmentu, wydajnego komputera z licencjonowanym oprogramowaniem RIP, systemów filtracji powietrza, a także adaptacji pomieszczenia. Dopiero łączna wartość inwestycji pozwala określić realny próg wejścia. Do tego dochodzą koszty stałe – czynsz, media, wynagrodzenia, marketing – oraz zmienne: odzież, tusz, pre-treatment, materiały opakowaniowe.

Dla wielu firm kluczowym elementem jest opracowanie własnego modelu cenowego. Zbyt wysoka cena może odstraszyć klientów przyzwyczajonych do tanich koszulek z nadrukiem z masowej produkcji, a zbyt niska szybko zje marżę, zwłaszcza przy pracach wymagających dużo bieli. W kalkulacji warto uwzględnić:

  • realne zużycie tuszu na dany typ wzoru (mierzone lub szacowane z RIP-u),
  • koszt odzieży bazowej,
  • czas robocizny (przygotowanie grafiki, druk, utrwalanie, pakowanie),
  • amortyzację sprzętu i serwis,
  • koszty stałe prowadzenia działalności.

DTG Digital M2 otwiera też możliwości rozwoju oferty usług. Firma posiadająca taką drukarkę może proponować:

  • limitowane kolekcje odzieży dla lokalnych marek,
  • ekspresowe nadruki eventowe dla firm i organizatorów imprez,
  • odzież personalizowaną imiennie dla szkół, drużyn, klubów sportowych,
  • krótkie serie testowe dla projektantów ubioru,
  • współpracę z influencerami i twórcami internetowymi, którzy sprzedają własny merch.

Warto przy tym pamiętać, że sama obecność maszyny nie gwarantuje sukcesu. Konkurencja w segmencie odzieży z nadrukiem jest duża, a przewagę często buduje się dzięki jakości obsługi klienta, kreatywności wzorów, szybkości realizacji oraz sprawnemu marketingowi. Technologia DTG, w tym M2, jest tylko narzędziem – skuteczność biznesu zależy w dużej mierze od umiejętnego jej wykorzystania.

Interesującym wątkiem jest współpraca między tradycyjnymi drukarniami a firmami nastawionymi na sprzedaż online. Część właścicieli DTG Digital M2 specjalizuje się wyłącznie w produkcji na zlecenie innych marek, pozostając niewidocznymi dla klienta końcowego. Taki model B2B pozwala w pełni skoncentrować się na technicznym aspekcie produkcji, podczas gdy partnerzy zajmują się budową marki, marketingiem i obsługą sklepu internetowego.

DTG Digital M2 w kontekście rozwoju technologii i przyszłości rynku

Choć DTG Digital M2 jest już na rynku od dłuższego czasu, wciąż można go spotkać w wielu drukarniach. Dla części użytkowników jest to “koń roboczy” – sprawdzona konstrukcja, która, odpowiednio konserwowana, zapewnia stabilną produkcję. Rozwój technologii DTG idzie jednak dalej: pojawiają się nowsze modele, oferujące wyższe prędkości, lepsze zarządzanie białym atramentem, większe stoły robocze czy integrację z automatycznymi podajnikami odzieży.

DTG Digital M2 pozostaje ciekawą propozycją dla tych, którzy chcą wejść w świat bezpośredniego druku na odzieży, często jako pierwszy krok przed inwestycją w bardziej rozbudowane systemy. Wiedza i doświadczenie zdobyte na M2 są w dużej mierze przenoszalne na inne maszyny DTG: zasada działania, znaczenie pre-treatmentu, rola oprogramowania RIP, a także sposoby kalkulacji kosztów pozostają bardzo podobne.

Dynamiczny rozwój sektora e-commerce, coraz większa popularność personalizacji oraz trend krótkich serii kolekcji odzieżowych wskazują, że technologia DTG będzie miała przed sobą jeszcze wiele lat intensywnego rozwoju. W tym kontekście DTG Digital M2 można postrzegać jako ważny etap ewolucji rynku – maszynę, która przyczyniła się do spopularyzowania idei nadruku na żądanie i pokazała, że cyfrowy druk na tekstyliach może być realną alternatywą dla klasycznych metod przy właściwie dobranych zastosowaniach.

  • Powiązane treści

    • 8 listopada, 2026
    KBA Rapida 106 X – offset premium – jaką wybrać

    KBA Rapida 106 X to przykład nowoczesnej maszyny offsetowej, która wyznacza standardy w segmencie offset premium. Łączy wysoką prędkość druku, wyjątkową automatyzację i elastyczność zastosowań – od opakowań premium, przez…

    • 7 listopada, 2026
    Komori System 43 – heatset – jaką wybrać

    Komori System 43 – heatset to przykład zaawansowanej rotacyjnej maszyny offsetowej, która na przestrzeni lat wyznaczyła wysoki standard w drukowaniu wysokonakładowych publikacji. W drukarniach komercyjnych uchodzi za niezawodne narzędzie do…