Maszyny z serii Heidelberg Quickmaster DI 46 należą do najciekawszych konstrukcji w historii druku, ponieważ łączą klasyczną technologię offsetową z wygodą **cyfrowego** przygotowania pracy. To urządzenia, które w swoim czasie wypełniły lukę między typową maszyną offsetową arkuszową a drukarkami cyfrowymi opartymi na tonerze czy atramencie. Quickmaster DI umożliwia drukowanie bezpośrednio z danych komputerowych na płytę na maszynie, bez konieczności stosowania klasycznego procesu naświetlania w CTP poza maszyną. Takie podejście znacząco skraca czas przygotowania zleceń, pozwala na ekonomiczną produkcję krótkich i średnich nakładów, a przy tym zachowuje charakterystyczną dla offsetu jakość obrazu oraz stabilność barw. Z tego powodu Heidelberg Quickmaster DI 46 jest często postrzegany jako pomost technologiczny między światem analogowym a rozwiązaniami w pełni cyfrowymi, stanowiąc ciekawy punkt odniesienia dla dzisiejszych inwestycji w park maszynowy.
Konstrukcja i zasada działania Heidelberg Quickmaster DI 46
Quickmaster DI 46 jest maszyną arkuszową w formacie zbliżonym do A3+ (maksymalny format zadruku wynosi zazwyczaj około 340 × 460 mm, w zależności od wersji). Oznaczenie „DI” pochodzi od określenia Direct Imaging, czyli bezpośredniego obrazowania płyt na cylindrach maszyny. Tradycyjna ścieżka produkcyjna w offsecie wymaga przygotowania płyt w osobnym urządzeniu CTP, ich wywołania, montażu na maszynie oraz ustawienia rejestru i nafarbienia. W Quickmasterze DI większość tych etapów przeniesiono bezpośrednio do zespołu drukującego, co w swoim czasie istotnie przyspieszyło przygotowanie produkcji.
Rdzeniem maszyny są cylindry, na których montowane są specjalne płyty cyfrowe, przeznaczone do naświetlania laserowego bezpośrednio na maszynie. Heidelberg zastosował moduły laserowe – w zależności od generacji były to lasery diodowe – które obrazują cztery płyty (CMYK) bez zdejmowania ich z cylindrów. Po zakończeniu naświetlania następuje proces automatycznego wywołania i przygotowania płyty do druku, również bez konieczności interwencji operatora poza standardową kontrolą procesu. Czas naświetlania kompletu płyt wynosi zwykle kilkanaście minut, co w swoim okresie było bardzo konkurencyjne wobec klasycznego CTP plus ręcznej wymiany płyt na maszynie.
Maszyna działa w typowym, offsetowym układzie: cylinder formowy, cylinder pośredni (blanket) oraz cylinder dociskowy. Dzięki temu przeniesienie farby na papier odbywa się w parametrach zbliżonych do dużych maszyn arkuszowych, co przekłada się na stabilność kolorystyczną, szeroki wachlarz możliwych podłoży oraz wysoką jakość drobnych szczegółów i przejść tonalnych. Quickmaster DI 46 dostępny był w wersjach czterokolorowych, co umożliwia pełnokolorowy druk CMYK w jednym przelocie arkusza.
Ważnym elementem konstrukcji są zintegrowane systemy automatyzujące ustawienia maszyny: automatyczne zakładanie i zdejmowanie płyt, mycie obciągów, mycie wałków farbowych, a także systemy kontroli nafarbienia. Choć w porównaniu z najnowszymi rozwiązaniami automation level nie wydaje się dziś spektakularny, w czasie premiery Quickmaster DI stanowił ogromny krok w stronę skrócenia narządów i ograniczenia zależności od manualnych umiejętności drukarza.
Cyfrowy offset a klasyczny druk offsetowy i druk cyfrowy
Heidelberg Quickmaster DI 46 jest często opisywany jako maszyna do offsetu cyfrowego, co może budzić pewne nieporozumienia. Fizycznie jest to pełnoprawna maszyna offsetowa – wykorzystuje płytę, wodę i farbę offsetową, a obraz przenoszony jest z formy na tępy obciąg gumowy, a następnie na papier. Cyfrowy jest tu sposób przygotowania form drukowych oraz integracja przepływu danych komputerowych z urządzeniem drukującym.
Różnica względem klasycznego offsetu polega przede wszystkim na tym, że w tradycyjnej maszynie dane trafiają najpierw do naświetlarki CTP, gdzie tworzy się gotowe płyty. Płyty są następnie wywoływane, suszone, przenoszone na maszynę i montowane – każda dla osobnego koloru. W Quickmasterze DI proces ten zredukowano do minimalnej liczby kroków: po przygotowaniu plików i wysłaniu ich do sterowania maszyny system sam dokonuje obrazowania płyt na cylindrach, bez udziału osobnego urządzenia CTP. Ogranicza to czas narządu i eliminuje konieczność obsługi dodatkowego sprzętu, a także zmniejsza ryzyko błędów wynikających z manualnych czynności.
W porównaniu z drukiem cyfrowym opartym na tonerze lub atramencie, Quickmaster DI wykazuje inne cechy eksploatacyjne. Druk cyfrowy pozwala na bardzo krótkie serie – dosłownie od jednego egzemplarza – przy praktycznie zerowym koszcie przygotowania. Jednak jakość obrazu, odwzorowanie przejść tonalnych, możliwości w zakresie gramatur i rodzajów podłoża bywają ograniczone w stosunku do offsetu, zwłaszcza w starszych maszynach cyfrowych. Quickmaster DI korzysta z farb offsetowych, co zapewnia naturalny wygląd obrazu, dobrą tolerancję na różne papiery (kredowe, offsetowe, kartony o umiarkowanej grubości) oraz możliwość uzyskania wysokiej jakości detali. Dlatego w swoim czasie DI było atrakcyjnym rozwiązaniem dla drukarń, które chciały połączyć zalety obu światów: szybkość i elastyczność cyfry z jakością i stabilnością offsetu.
Granica opłacalności nakładu w Quickmasterze DI plasuje się zwykle wyżej niż w druku cyfrowym, a niżej niż w dużych, klasycznych maszynach offsetowych. Dla wielu typowych zastosowań przyjmuje się, że najbardziej ekonomiczne są nakłady w zakresie od kilkuset do kilku tysięcy egzemplarzy, w zależności od formatu i stopnia zadruku. Krótsze serie bywają korzystniejsze na czysto cyfrowych urządzeniach tonerowych lub inkjetowych, dłuższe natomiast lepiej realizować na pełnoformatowych maszynach offsetowych z zewnętrznym CTP. Quickmaster DI 46 wpasowuje się więc w środku tego spektrum, zapewniając dobry kompromis między kosztami, jakością a czasem realizacji.
Zastosowania praktyczne Heidelberg Quickmaster DI 46
Quickmaster DI 46 trafił przede wszystkim do małych i średnich drukarń komercyjnych, które obsługiwały rynek materiałów reklamowych oraz druku użytkowego. Typowe produkty wykonywane na tych maszynach to ulotki, foldery, broszury, katalogi w mniejszych formatach, okładki, papeterie firmowe, wizytówki, zaproszenia, bilety oraz różnego rodzaju materiały marketingowe. Format A3+ pozwala na ekonomiczne impozycje dla wielu z tych produktów, dzięki czemu możliwe jest efektywne wykorzystanie arkusza papieru i redukcja odpadów.
Ze względu na krótszy czas przygotowania zlecenia niż w tradycyjnym offsecie, Quickmaster DI 46 dobrze sprawdzał się w firmach obsługujących zamówienia wymagające szybkiej reakcji. Mogły to być lokalne drukarnie obsługujące agencje reklamowe, studia graficzne, domy mediowe, ale także wewnętrzne działy poligraficzne w większych firmach i instytucjach. W wielu przypadkach maszyna była wykorzystywana jako główne urządzenie do średnich nakładów, pozostawiając bardzo krótkie serie na druk cyfrowy, a wysokie nakłady na większe maszyny offsetowe, jeśli takie znajdowały się w parku maszynowym.
Charakterystyczne dla Quickmastera DI jest to, że dobrze sprawdza się w drukowaniu prac wielokolorowych, gdzie wymagana jest wysoka powtarzalność i dobra zgodność kolorystyczna z systemami proofingu. Dzięki czterokolorowemu zespołowi drukującemu w jednym przelocie można realizować skomplikowane grafiki, zdjęcia, duże aple i wymagające projekty brandingowe. Przy odpowiednim zarządzaniu barwą i dobrze skalibrowanych profilach ICC można było osiągnąć wysoką zgodność z innymi urządzeniami w ciągu produkcyjnym.
Warto dodać, że niektóre zakłady wykorzystywały Quickmaster DI jako narzędzie wspomagające produkcję spersonalizowanych materiałów w połączeniu z innymi technologiami. Choć sama maszyna nie jest tak elastyczna jak drukarki cyfrowe pod kątem zmiennych danych w obrębie każdej sztuki, to jednak umożliwia szybkie przygotowanie „stałego” tła o wysokiej jakości offsetowej, na które następnie nanoszono dane zmienne (np. numerację, indywidualne dane klienta) w oddzielnym procesie cyfrowym. Tego typu hybrydowe rozwiązania pozwalały optymalizować koszty i jakość w bardziej złożonych projektach.
Zalety Heidelberg Quickmaster DI 46 w codziennej produkcji
Heidelberg Quickmaster DI 46 posiada szereg zalet, które przyczyniły się do jego popularności w określonym segmencie rynku. Jedną z najważniejszych jest znaczące skrócenie czasu narządu w porównaniu z klasycznymi maszynami offsetowymi. Dzięki bezpośredniemu obrazowaniu płyt na cylindrach operator nie musi ręcznie zakładać płyt wywołanych w zewnętrznym CTP, a całość procesu jest w dużej mierze zautomatyzowana. Minimalizuje to liczbę czynności manualnych, skraca czas od przyjęcia plików do rozpoczęcia druku oraz zmniejsza ryzyko błędów ludzkich przy montażu płyt.
Kolejną zaletą jest wyraźnie mniejsza ilość makulatury potrzebnej do ustawienia barw i rejestru. W klasycznym offsecie narząd przy każdej zmianie zlecenia może wymagać kilkudziesięciu, a nawet ponad stu arkuszy, zanim maszyna osiągnie stabilny kolor i właściwy balans wodno-farbowy. Quickmaster DI, dzięki zintegrowanemu systemowi obrazowania płyt i przygotowania druku, pozwala na redukcję tej liczby, co przekłada się na oszczędności zarówno materiałowe, jak i czasowe. W kontekście rosnących kosztów papieru oraz coraz większych wymagań dotyczących zrównoważonej produkcji jest to aspekt warty szczególnego podkreślenia.
Istotna jest również jakość druku. Ponieważ urządzenie wykorzystuje standardowe procesy offsetowe i farby, możliwe jest uzyskanie głębokich, nasyconych kolorów, równych apl, ostrych konturów oraz płynnych przejść tonalnych. W wielu zastosowaniach jakość obrazu jest lepsza niż w maszynach cyfrowych z podobnego okresu, zwłaszcza w zakresie gradientów i drobnych detali. Dodatkowo Quickmaster DI dobrze radzi sobie z materiałami nieco trudniejszymi niż typowy papier powlekany, co zwiększa jego uniwersalność.
Do zalet należy zaliczyć także stosunkowo niewielkie gabaryty maszyny w porównaniu z klasycznymi czterokolorowymi offsetami. Quickmaster DI 46 zajmuje mniej miejsca w drukarni, a jego instalacja może być łatwiejsza w ograniczonych przestrzeniach. To istotne dla zakładów pracujących w centrach miast lub w obiektach o ograniczonej powierzchni produkcyjnej. Niewielki format zadruku jest w wielu przypadkach wystarczający do znacznej części codziennych zleceń komercyjnych, co dodatkowo zwiększa atrakcyjność takiego rozwiązania.
Nie można pominąć aspektu wizerunkowego. W momencie swojej premiery Quickmaster DI był postrzegany jako nowoczesna, zaawansowana technologicznie maszyna, sygnowana przez jednego z najbardziej rozpoznawalnych producentów w branży. Dla wielu drukarń inwestycja w DI była sposobem na pokazanie klientom, że zakład podąża za trendami, wdraża innowacje i jest w stanie oferować szybszą, bardziej elastyczną obsługę zleceń przy zachowaniu jakości offsetowej.
Ograniczenia i wady Quickmaster DI
Mimo wielu atutów Heidelberg Quickmaster DI 46 nie jest rozwiązaniem pozbawionym wad. Jednym z kluczowych ograniczeń jest stosunkowo wąski format zadruku. Choć format A3+ sprawdza się w licznych zastosowaniach, nie pozwala na realizację większych plakatów, dużych obwolut, okładek do większych książek czy innych produktów wymagających formatu B2 lub B1. Drukarnie, które chciały obsługiwać także takie zlecenia, musiały dysponować dodatkowymi maszynami lub zlecać część produkcji na zewnątrz.
Innym ograniczeniem jest specyficzna technologia płyt stosowanych w systemie DI. Płyty te są dedykowane do konkretnych maszyn i wymagają odpowiednich materiałów eksploatacyjnych. Oznacza to, że użytkownik jest w pewnym stopniu związany z określonym łańcuchem dostaw i musi liczyć się z kosztami płyt, które mogą być wyższe niż w przypadku standardowych płyt offsetowych do CTP. Dodatkowo, w miarę starzenia się technologii, dostępn ość części zamiennych i materiałów eksploatacyjnych może stawać się coraz większym wyzwaniem.
Warto zwrócić uwagę na czas obrazowania płyt. Choć w momencie wprowadzenia Quickmaster DI na rynek był on rewolucyjnie krótki w porównaniu z pełnym klasycznym procesem CTP + narząd, to z perspektywy dzisiejszych systemów druku cyfrowego czas ten może wydawać się długi, zwłaszcza przy bardzo częstej zmianie zleceń i mikronakładach. Maszyna musi każdorazowo naświetlić cztery płyty, zanim rozpocznie druk; w przypadku zleceń liczących po kilkanaście lub kilkadziesiąt egzemplarzy bardziej opłacalne jest użycie typowej cyfry, gdzie praktycznie od razu uzyskujemy akceptowalny wydruk.
Nie bez znaczenia są także koszty serwisowania oraz wymagania wobec personelu. Mimo wysokiego stopnia automatyzacji Quickmaster DI pozostaje urządzeniem offsetowym, w którym kluczowe jest utrzymanie odpowiedniego stanu technicznego wałków farbowych, obciągów gumowych, systemu nawilżania oraz modułu laserowego. Serwis takich elementów jest bardziej złożony niż w typowych drukarkach cyfrowych. Operator musi rozumieć zasady offsetu, potrafić ustawić i kontrolować balans wodno-farbowy, reagować na zmiany warunków otoczenia i zużycie elementów. W praktyce oznacza to, że nie jest to maszyna „w pełni biurowa” – wymaga fachowego wsparcia i świadomości technologicznej.
Należy też pamiętać, że w porównaniu ze współczesnymi rozwiązaniami w pełni cyfrowymi Quickmaster DI nie oferuje tak dużej elastyczności pod kątem zmiennych danych w obrębie nakładu. O ile w druku cyfrowym możemy zmieniać treść każdej kolejnej strony bez żadnych dodatkowych kosztów związanych z przygotowaniem, o tyle w DI każda nowa wersja treści w skali całego nakładu wymaga ponownego obrazowania płyt. To powoduje, że maszyna nie jest idealnym rozwiązaniem do personalizowanych mailingów, biletów z unikatowymi kodami czy masowych kampanii adresowych, jeśli cała forma miałaby być dynamicznie zmieniana.
Ergonomia pracy i wymagania środowiskowe
Praca na Heidelberg Quickmaster DI 46 wymaga odpowiedniego przygotowania przestrzeni produkcyjnej oraz utrzymania warunków środowiskowych, które zapewnią stabilność procesu offsetowego i niezawodność modułów laserowych. Maszyna powinna być ustawiona w pomieszczeniu o możliwie stabilnej temperaturze i wilgotności, bez nadmiernych wahań wynikających z otwierania bram czy okien. Zmienność tych parametrów może negatywnie wpływać na zachowanie papieru, lepkość farb, a także stabilność systemu wodnego.
Ergonomicznie Quickmaster DI zaprojektowany jest w sposób umożliwiający stosunkowo wygodny dostęp do kluczowych obszarów: kaset z płytami, sekcji farbowych, modułów mycia, odbiornika arkuszy. Panele sterujące umożliwiają podgląd statusu maszyny, kontrolę parametrów druku, a także zarządzanie procesem obrazowania. W wielu instalacjach drukarze doceniają fakt, że znaczna część czynności jest zautomatyzowana – m.in. zakładanie i zdejmowanie płyt odbywa się bez konieczności manualnej ingerencji, co w dłuższej perspektywie redukuje zmęczenie operatora i ryzyko błędów montażowych.
Odprowadzanie oparów i odpowiednie zagospodarowanie chemii drukarskiej są równie istotne jak w innych maszynach offsetowych. Choć technologia DI może zmniejszać zużycie niektórych substancji (np. klasycznych środków wywołujących w tradycyjnym CTP), maszyna nadal wykorzystuje farby offsetowe, środki myjące, roztwór nawilżający i inne chemikalia specyficzne dla tej technologii. Konieczne jest więc spełnienie wymagań BHP, zapewnienie odpowiedniej wentylacji oraz procedur gospodarowania odpadami zgodnych z przepisami ochrony środowiska.
W kontekście ergonomii warto również wspomnieć o poziomie hałasu i wibracjach. Quickmaster DI generuje dźwięk typowy dla kompaktowych maszyn offsetowych; zwykle jest on niższy niż w dużych maszynach wielokolorowych, lecz wyższy niż w standardowych drukarkach cyfrowych. Odpowiednie wyciszenie pomieszczenia oraz zastosowanie podkładów tłumiących pod maszyną może przyczynić się do poprawy komfortu pracy operatora oraz innych pracowników przebywających w pobliżu.
Zintegrowany przepływ danych i przygotowanie plików
Kluczową cechą Heidelberg Quickmaster DI 46 jest integracja cyfrowego przepływu danych z procesem drukowania. Aby w pełni wykorzystać możliwości tej maszyny, drukarnia musi posiadać sprawnie działający dział prepress, odpowiedzialny za przygotowanie plików zgodnych z wymaganiami systemu DI. W praktyce oznacza to stosowanie standardów PDF/X, poprawne osadzanie profili ICC, odpowiednie zarządzanie czcionkami i grafiką wektorową oraz kontrolę nad rozdzielczością bitmap i kompresją.
System sterowania Quickmasterem DI umożliwia tworzenie i zapisywanie ustawień dla poszczególnych zleceń, co ułatwia powtarzanie prac oraz ich korekty w kolejnych wydaniach. Dzięki temu można zbudować bazę parametrów dla klientów kluczowych, uwzględniając specyfikę ich materiałów graficznych, preferencje kolorystyczne oraz standardy jakościowe. W połączeniu z odpowiednim systemem zarządzania barwą i kalibracją maszyny pozwala to na zapewnienie wysokiej powtarzalności między nakładami.
Ważnym elementem jest także komunikacja między systemem prepress a maszyną. W zależności od konfiguracji Quickmaster DI może współpracować z różnymi ripami i oprogramowaniem workflow, co daje możliwość integracji z większym ekosystemem rozwiązań w drukarni. Takie podejście ułatwia automatyzację procesów – od przyjęcia plików od klienta, poprzez ich weryfikację i impozycję, aż po generowanie danych produkcyjnych dla maszyny. W przypadku środowisk o większej złożoności integracja z systemem MIS/ERP umożliwia śledzenie kosztów, czasów realizacji oraz efektywność wykorzystania maszyny.
Miejsce Quickmastera DI na współczesnym rynku poligraficznym
Od momentu pojawienia się Heidelberg Quickmaster DI 46 na rynku technologie drukowania przeszły znaczący rozwój. Dzisiejsze drukarki cyfrowe – zarówno tonerowe, jak i inkjetowe – oferują znacznie wyższą prędkość, lepszą jakość i większą elastyczność, szczególnie w obszarze danych zmiennych. Rozwinęły się także systemy CTP i klasyczne maszyny offsetowe, które zyskały wiele udoskonaleń w zakresie automatyzacji narządów, mycia, kontroli jakości oraz redukcji makulatury. W tym kontekście Quickmaster DI 46 stał się maszyną, którą można postrzegać jako etap przejściowy w ewolucji rynku.
Wciąż jednak istnieją drukarnie, które korzystają z DI w codziennej produkcji, doceniając jego specyficzny profil zalet. W zakładach, gdzie główną potrzebą są średnie nakłady w formacie A3+, z dużym naciskiem na jakość offsetową i powtarzalność, Quickmaster DI nadal może być efektywnym narzędziem. Dotyczy to szczególnie rynków, na których koszty zakupu najnowszych maszyn cyfrowych lub dużych offsetów są relatywnie wysokie w stosunku do możliwości inwestycyjnych przedsiębiorstw.
W niektórych przypadkach Quickmaster DI funkcjonuje jako uzupełnienie parku maszynowego – maszyna wykorzystywana jest do konkretnych typów zleceń, podczas gdy pozostałe prace przejmują inne urządzenia. Takie podejście pozwala optymalnie rozłożyć obciążenie produkcji, dopasowując technologię drukowania do rodzaju pracy, nakładu i oczekiwanej jakości. Maszyna może być również atrakcyjna dla firm specjalizujących się w usługach typu print-on-demand na poziomie średnich nakładów, które chcą zaoferować klientom jakość offsetu przy jednoczesnej elastyczności zbliżonej do cyfry.
W kontekście rynku wtórnego Quickmaster DI 46 pojawia się czasem jako interesująca opcja dla firm, które chcą wejść w druk offsetowy z relatywnie niedużym budżetem, mając jednocześnie dostęp do technologii bezpośredniego obrazowania. Należy jednak bardzo dokładnie przeanalizować stan techniczny urządzenia, dostępność serwisu oraz materiałów eksploatacyjnych. Długofalowa opłacalność takiej inwestycji zależy od struktury zleceń, kosztów energii, wynagrodzeń operatorów oraz cen rynkowych usług drukarskich w danym regionie.
Ciekawostki i specyficzne aspekty technologii DI
Heidelberg Quickmaster DI 46, jako jedna z ikon technologii direct imaging, budzi zainteresowanie nie tylko z perspektywy użytkowej, ale również historyczno-technologicznej. Wprowadzenie tej maszyny pokazało, że istnieje zapotrzebowanie na rozwiązania łączące świat cyfrowy i analogowy w sposób bardziej ścisły niż klasyczny układ CTP + offset. Koncepcja obrazowania płyt na maszynie pojawiała się w różnych wariantach u kilku producentów, ale Heidelberg dzięki swojej renomie i doświadczeniu w konstrukcji maszyn arkuszowych był w stanie dopracować projekt do poziomu przemysłowo użytecznego.
Ciekawym aspektem technologii DI jest to, że choć na pierwszy rzut oka wydaje się ona naturalnym etapem rozwoju offsetu, to w późniejszych latach rynek wyraźnie skręcił w stronę odrębnych ścieżek: z jednej strony wysoko zautomatyzowanego offsetu z zewnętrznym CTP, z drugiej – coraz potężniejszych, w pełni cyfrowych maszyn tonerowych i inkjetowych. Integracja obrazowania i druku w jednej maszynie pozostała niszą, częściowo z powodu kosztów takiego rozwiązania, a częściowo z powodu dynamicznego rozwoju alternatywnych technologii, które oferowały wyższą elastyczność przy niższych kosztach eksploatacji.
W praktyce użytkownicy Quickmastera DI często podkreślają, że praca na tej maszynie wymaga specyficznego podejścia organizacyjnego. Najefektywniej funkcjonuje ona, gdy zlecenia planuje się w blokach – tak, aby ograniczyć liczbę zmian form i maksymalnie wykorzystać zalety szybkiego narządu. Dobrze zorganizowany harmonogram produkcji, uwzględniający podobne formaty, rodzaje papieru i profile kolorystyczne, pozwala uzyskać bardzo dobrą efektywność pracy. Z drugiej strony nieprzemyślana sekwencja zleceń może prowadzić do częstych przestojów na obrazowanie płyt i mycie sekcji, co obniża produktywność.
Kolejną ciekawostką jest to, że technologia DI była swego rodzaju poligonem doświadczalnym dla późniejszych rozwiązań w obszarze automatyzacji offsetu. Wiele pomysłów, które sprawdziły się w Quickmasterze DI, zostało w różnym stopniu zaadaptowanych w nowszych maszynach offsetowych – choć już bez bezpośredniego obrazowania płyt na cylindrach. Chodzi tu przede wszystkim o zaawansowane systemy mycia, automatyczne zakładanie płyt, szybkie przestawianie parametrów farbowania oraz integrowanie maszyn z przepływem danych prepress.
W kategoriach edukacyjnych Quickmaster DI 46 bywa również traktowany jako interesujące narzędzie szkoleniowe, pokazujące studentom i adeptom poligrafii, jak można łączyć klasyczne procesy druku z nowoczesnym sterowaniem cyfrowym. Przy odpowiednim podejściu pozwala zrozumieć zarówno zasady działania offsetu, jak i znaczenie poprawnego przygotowania danych, zarządzania barwą oraz automatyzacji w nowoczesnych zakładach produkcyjnych. W ten sposób maszyna zdobyła miejsce nie tylko w halach produkcyjnych, ale i w historii rozwoju technologii drukowania.
